2012-04-26-019

Uroczystość otwarcia puławskiego „Domu Chemika”

historia

Kilka miesięcy temu opisałem historię budowy Puławskiego Ośrodka Kultury „Dom Chemika”. Teraz zaprezentuję opis wydarzeń z samego dnia otwarcia tego ośrodka oraz kilka faktów z nim związanych. Od tamtych zdarzeń mija właśnie 30 lat.

Oficjalne otwarcie Puławskiego Ośrodka Kultury „Dom Chemika” nastąpiło w czwartek 22 listopada 1984 r. Dnia następnego rozpoczął on już swoją działalność statutową. Jednakże jeszcze przed uroczystym otwarciem ośrodka częściowo korzystano już z pawilonu wystawowego oraz sporadycznie z pomieszczeń znajdujących się w budynku głównym.

W dniach 20-21 września 1984 r. w salach wykładowych Puławskiego Ośrodka Kultury „Domu Chemika” i w sali widowiskowej oraz w pawilonie wystawowym zorganizowano IV Krajowe Sympozjum Sekcji Zapobiegania Ślepocie Polskiego Towarzystwa Okulistycznego. Brało w nim udział ponad 250 okulistów z całej Polski. Patronat honorowy nad sympozjum objął Minister Zdrowia i Opieki Społecznej Tadeusz Szelachowski. Na uroczystość otwarcia sympozjum przybyli m.in. sekretarz propagandy Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Lublinie Michał Bokiniec, wojewoda lubelski Tadeusz Wilk, rektor Akademii Medycznej w Lublinie Zdzisław Kleinrok.

Z kolei 29 września 1984 r. odbyła się uroczysta inauguracja puławskiego roku kulturalnego i sezonu artystycznego 1984/1985, już ze sceny nowego Puławskiego Ośrodka Kultury”Domu Chemika”, który po raz pierwszy otworzył swe podwoje. Honory gospodarza obiektu pełnił naczelnik miasta Zygmunt Czajkowski, a wśród władz przybyłych na uroczystość znaleźli się przedstawiciele stronnictw politycznych, organizacji społecznych i stowarzyszeń z I sekretarzem Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Lublinie Wiesławem Skrzydło i wojewodą lubelskim Tadeuszem Wilkiem. Uczestnikami wydarzenia było szerokie grono działaczy i pracowników resortu kultury z całego województwa lubelskiego. Uroczystość uświetnił występ Zespołu Pieśni i Tańca Ziemi Lubelskiej. Wśród uczestników byli też przedstawicie innych niż PZPR ugrupowań politycznych, m.in. Edward Harasim – prezes Wojewódzkiego Komitetu Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego, Henryk Łukasiewicz – przewodniczący Wojewódzkiego Komitetu Stronnictwa Demokratycznego. Podniosłym momentem uroczystości było wręczenie szeregu osobom szczególnie zasłużonym dla rozwoju kultury na Lubelszczyźnie wysokich odznaczeń państwowych i resortowych orz medali.

8 listopada 1984 r., czyli również przed oficjalnym otwarciem Puławskiego Ośrodka Kultury”Domu Chemika”, rozpoczęła w nim działalność organizacyjną grupa puławskich kolekcjonerów, tj. filateliści i numizmatycy. Kolekcjonerzy ci wcześniej spotykali się w Klubie Mozaika funkcjonującym w Puławskim Ośrodku Kultury mieszczącym się przy ul. Zwycięstwa (obecnie ul. Piłsudskiego). Także przed oficjalnym otwarciem gościli w Puławskim Ośrodku Kultury „Domu Chemika” aktorzy z teatru dramatycznego im. J. Osterwy ze sztuką „Zemsta”.

Sama uroczystość otwarcia ośrodka została pieczołowicie przygotowana i zaplanowana. Został stworzony specjalny scenariusz (zatwierdzony po konsultacjach z władzami partyjnymi w dniu 8 listopada 1984 r.) i można pokusić się o stwierdzenie, że był to swego rodzaju test dla nowej placówki kulturalnej w mieście.

Uroczystość miała rozpocząć się w samo południe, ale już pół godziny wcześniej przed pawilonem wystawowym na zaproszonych gości oczekiwali przedstawiciele władz miejskich oraz członkowie dyrekcji Zakładów Azotowych „Puławy” i Przedsiębiorstwa Budownictwa Przemysłowego „Puławy”. Goście byli prowadzeni najpierw na parter pawilonu, gdzie znajdowała się wystawa książki społeczno-politycznej i odbywał kiermasz książek. Rolę gospodarza uroczystości pełnili I Sekretarz Komitetu Miejskiego PZPR oraz Przewodniczący Wojewódzkiej Rady Narodowej w Lublinie.

W uroczystości uczestniczył Minister Przemysłu Chemicznego i Lekkiego Edward Grzywa oraz ambasador Koreańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej w Polsce O Man Sok. Przecięcia wstęgi dokonali: minister Grzywa, przewodniczący Wojewódzkiej Rady Narodowej w Lublinie Stanisław Zgrzywa i przedstawiciel wykonawcy – stolarz z Przedsiębiorstwa Budownictwa Przemysłowego „Puławy” Bogusław Marzec. Nim jednak nastąpiło przecięcie wstęgi meldunek o gotowości przekazania do użytku nowo wybudowanego ośrodka kultury zgłosił dyrektor Marian Kaczmarczyk z Przedsiębiorstwa Budownictwa Przemysłowego „Puławy”.

Pinterest
uroczystość otwarcia Puławskiego Ośrodka Kultury „Dom Chemika”; w pierwszym rzędzie od lewej idą: dyrektor POK „Dom Chemika” Kleofas Obuch, stolarz z puławskiego PBP Bogusław Marzec, minister przemysłu chemicznego i lekkiego prof. Edward Grzywa, przewodniczący Wojewódzkiej Rady Narodowej w Lublinie Stanisław Zgrzywa; w tle po lewej O Man Sok – ambasador KRLD, a po prawej dyrektor Zakładów Azotowych Tadeusz Piasecki; 22 listopada 1984 r.; fot. Stanisław Papciak; zdjęcie z zasobów Pracowni Dokumentacji Dziejów Miasta w Puławach

Po przecięciu wstęgi gospodarze poprosili gości o przejście do budynku głównego i skorzystania z szatni, a następnie do udania się na salę teatralną, skąd przeprowadzono ich bocznym przejściem do podscenia sceny głównej. Stamtąd goście byli prowadzeni przez korytarz na górę do kawiarni, gdzie mieli pozostać do godziny 12.55. Następnie, o wskazanej porze, zastali zaproszeni na salę widowiskową, gdzie odbyła się już część stricte oficjalna przekazania budynku. Tam przemówienie wygłosił dyrektor Tadeusz Piasecki, który w latach 1975-1979 był zastępcą dyrektora ds. inwestycji na Zakładach Azotowych, a od 1980 r. pełnił funkcję jednego z głównych dyrektorów w tejże fabryce:

„W ramach budowy Kombinatu azotowego – w roku 1965 Komitet Ekonomiczny Rady Ministrów zatwierdził program realizacji zaplecza kulturalnego dla potrzeb załogi budujących się Zakładów oraz mieszkańców Puław i rejonu puławskiego. Jednym z podstawowych zadań tego programu było wybudowanie Domu Kultury pod nazwą «Dom Chemika». Nazwa ta powstała samorzutnie gdyż wiązała się z wydarzeniem, którym niewątpliwie było rozpoczęcie budowy Kombinatu Chemicznego w Puławach. Ministerstwo Kultury i Sztuki w tym samym roku zatwierdziło założenia projektowe, w których m.in. znalazły się: sala teatralno-kinowa z widownią na 544 miejsca, pawilon wystawowy, sala teatru kukiełek na 100 miejsc , sala ćwiczeń baletowych, kawiarnia, pomieszczenia klubowe, biblioteka z czytelnią, pokoje różnych zainteresowań, pracownie i inne. W sumie zaprojektowano obiekt o powierzchni użytkowej 5185 m² i kubaturze 34.950 m³.

Ambicją inwestora stało się stworzenie obiektu, którego program spełniałby potrzeby rozwijającego się prężnie miasta i środowiska. Postanowiono wyposażyć obiekt we wszystkie niezbędne instalacje (łącznie z klimatyzacją), które mogłyby stanowić o jego odpowiednio wysokiej klasie. Realizację tych założeń programowych mogliśmy naocznie skonfrontować oglądając przekazywany właśnie do użytku w dniu dzisiejszym ten piękny obiekt.

Projekt został opracowany przez Centralny Ośrodek Badawczo Projektowy Budownictwa Ogólnego w Warszawie na czele z głównym projektantem inż. Jerzym Cyganeckim, architektami Józefem Polakiem i Jadwigą Biedrzycką. Oprócz biura kierującego w tworzeniu dokumentacji, zaangażowanych było 15 biur projektowych o różnych specjalnościach, poczynając od konstrukcji, a kończąc na wystroju plastycznym, w którym szczególny udział mają artysta plastyk Jan Mitrowicz i Zbigniew Mrozek autor tego oto plafonu oraz inż. Stanisław Strzelczyk.

W roku 1966 ówczesne Zjednoczenie Przemysłu Azotowego zatwierdziło projekt, a dwa lata później przystąpiono do wykonawstwa robót montażowych. Jako pierwsza na plac budowy weszła Hydrobudowa 1 dla wykonania pali pod fundamenty obiektu. Całość robót budowlanych prowadziło następnie Przedsiębiorstwo Budownictwa Przemysłowego «Puławy». Wykonawstwo robót było kilkakrotnie wstrzymywane decyzjami odgórnymi. Decyzje te, jak pamiętamy, dotyczyły nie tylko Puław, ale wszystkich tego typu obiektów w Polsce. Wraz z wykonaniem robót zabezpieczających na okres przerwy w robotach, tworzono ekipę interwencyjną składającą się z przedstawicieli Zakładów Azotowych i władz terenowych, której zadaniem było uzyskanie zgody na kontynuowanie inwestycji. Udało nam się to dosyć skutecznie.

Faktyczny czas realizacji obiektu jest więc znacznie krótszy niż wynikałoby to z porównania dat rozpoczęcia i zakończenia budowy i nie odbiega od średniej krajowej dla tego typu obiektów. Można o tej budowie mówić dużo, mogą być również głosy uszczypliwe, lecz większość ludzi znających skalę problemu musi stwierdzić, że bez takiego zaangażowania jakie panowało tutaj, zwłaszcza w okresie ostatnich dwóch lat nie byłoby tego efektu, którego świadkami jesteśmy dzisiaj. Inwestycja była przedmiotem zainteresowania środowiska od samego początku, lecz bez przesady można stwierdzić, że w ostatnim okresie stała się kluczowym zagadnieniem naszego miasta.

Przed dwoma laty na wniosek Zakładów Azotowych powstał społeczny komitet budowy Puławskiego Ośrodka Kultury „Dom Chemika” pod przewodnictwem prezydenta miasta mgr Zygmunta Czajkowskiego przy aktywnym udziale I sekretarza Komitetu Miejskiego towarzysza mgr Stanisława Jędrycha. W skład jego weszli przedstawiciele władz miejskich, organizacji społeczno-politycznych oraz inwestora i wykonawcy. Komitet na swoich comiesięcznych posiedzeniach szczegółowo analizował postęp robót oraz brał na siebie interwencje w sprawie zabezpieczenia trudno dostępnych materiałów, osprzętu i wyposażenia obiektu. Komitet ten był w ścisłym kontakcie z władzami politycznymi i administracyjnymi województwa, informując o problemach, wykorzystując przy tym deklarowaną pomoc w ich rozwiązaniu.

Osobiste zainteresowanie w doprowadzeniu do jak najszybszego zakończenia robót i przekazania Puławskiego Ośrodka Kultury „Dom Chemika” do użytku wykazywali wojewoda lubelski mgr Tadeusz Wilk oraz I sekretarz Komitetu Wojewódzkiego towarzysz prof. Wiesław Skrzysło. Przy okazji pobytu w Puławach wizytowali wielokrotnie budowę interesując się postępem robót, udzielając rad i pomocy w rozwiązaniu trudnych problemów.

Najważniejsza rola jak zwykle spoczywała w rękach ludzi bezpośrednio zaangażowanych w realizacji tego przedsięwzięcia. Generalnym wykonawcą robót było Przedsiębiorstwo Budownictwa Przemysłowego Puławy. Przedsiębiorstwo tak mocno związane z Zakładami Azotowymi i Puławami posiadało wiele doświadczeń z realizacji skomplikowanych obiektów i jak zwykle było nie tyle klasycznym zleceniobiorcą robót budowlano-montażowych, co autentycznym współtwórcą obiektu w jego ostatecznym kształcie. Doświadczeni fachowcy i zaangażowani społecznicy dyrektorzy tego przedsiębiorstwa inż. Marian Kaczmarczyk i jego zastępcy – inż. Janusz Smaga, inż. Andrzej Rudnicki, mgr inż. Wacław Lipski – stworzyli odpowiednią atmosferę pracy sprzyjającą szybkiej i dobrej realizacji na każdym odcinku.

Wraz z generalnym wykonawcą w realizacji robót współpracowały 24 przedsiębiorstwa o różnych specjalnościach. W szczególności duży i trudny zakres wykonywały:

  • Warszawskie Przedsiębiorstwo Montażu Konstrukcji Stalowych i Urządzeń Przemysłowych «Mostostal» Warszawa,
  • Przedsiębiorstwo Produkcji i Montażu Urządzeń Elektrycznych Budownictwa «Elektromontaż» Lublin,
  • Przedsiębiorstwa Instalacji Przemysłowych «Instal» z Lublina i Warszawy,
  • Szydłowieckie Zakłady Kamienia Budowlanego w Szydłowcu,
  • Zakłady Urządzeń Teatralnych z Warszawy.

Na podkreślenie zasługuje fakt, że załogi przedsiębiorstw biorących udział w budowie Puławskiego Ośrodka Kultury „Dom Chemika” pracowały bardzo ofiarnie i z pełnym poświęceniem. Na szczególne wyróżnienie zasługują:

  • z Przedsiębiorstwa Budownictwa Przemysłowego Puławy: Stasiak Henryk – kierownik budowy, Podsiadły Józef – majster, Wójcik Jan – lastrikarz, Wądłowski Franciszek – murarz, Nielepiuk Marian – brygadzista malarz, Habera Tadeusz – kierownik zespołu budów, Gil Zenon – kierownik stolarni, Pawlak Tadeusz – brygadzista stolarz, Kozdruń Mieczysław – brygadzista elektryk,
  • z «Elektromontażu» Lublin: Wróbel Jan – brygadzista, Cięciara Karzimierz – kierownik budowy,
  • z «Instalu» Lublin: Piskała Wiesław – kierownik budowy, Zając Henryk – monter,
  • z «Mostostalu» Warszawa: Kosior Józef – majster, Wawer Czesław – monter.

Słowa pochwały należą się również kierownictwu i pracownikom pionu inwestycji Zakładów Azotowych «Puławy» i biura projektów Zakładów Azotowych «Puławy», którzy w całym okresie realizacji tej inwestycji byli inspiratorami podejmowanych działań biorąc aktywny udział w koordynowaniu współpracy między wykonawcami robót budowlano-montażowych. W szczególności wyróżnić tu należy zastępcę dyrektora d/s inwestycji mgr inż. Edwarda Wołoszyna, głównego inżyniera budowy mgr inż. Tadeusza Kaliszczaka, inż. Tadeusza Wasilaka, obywatela Serafina Kowenię, inż. Elżbietę Pawliszewską, inż. Gabriela Jaroszyńskiego, obywatela Jerzego Nogalskiego, mgr Ryszarda Kruka, inż. Adama Sulimę, Zbigniewa Dudzińskiego, inż. Zenona Górę, inż. Marka Papużyńskiego.

W pracy przy budowie Puławskiego Ośrodka Kultury „Dom Chemika” angażowało się wiele instytucji i osób nie związanych bezpośrednio z realizacją procesu inwestycyjnego. Między innymi na co dzień służyły swoją pomocą warsztaty Zakładów Azotowych «Puławy»: zakład remontów i inwestycji, zakładowa straż pożarna oraz bardzo aktywnie warsztaty przyzakładowej szkoły chemicznej.

Trudny i długi okres budowy obiektu zmuszał nas do przekazywania poszczególnych jego części sukcesywnie jak tylko było to możliwe po zakończeniu prac budowlano-montażowych. W ten sposób uruchomiliśmy już w czerwcu 1982 r pawilon wystawowy, w którym odbyło się wiele prezentacji dzieł sztuki malarskiej, fotograficznej, zbiorów kolekcjonerskich i twórczości ludowej. Pawilon służył jako miejsce dla różnych innych imprez kulturalno-oświatowych.

Podobnie było z salą widowiskową, w której się aktualnie znajdujemy. Jeszcze nie zakończono wszystkich prac oraz niezbędnych prób, a już we wrześniu wykorzystywano ją dla obsługi okolicznościowych imprez z okazji ważnych rocznic. Zorganizowanie tych imprez wyrobiło w społeczności puławskiej świadomość, że obiekt ten stał się faktem, bez którego trudno byłoby wyobrazić sobie rozwój życia kulturalnego w Puławach.

Użytkowanie Puławskiego Ośrodka Kultury „Dom Chemika” jak to się popularnie mówi ‚z marszu’ było i jest możliwe dzięki temu, że instruktorskie kadry upowszechniania kultury w sposób systematyczny od kilku lat przygotowywały zespoły artystyczne pod dzisiejsze potrzeby. Dzięki pracy takich ludzi jak: Franciszek Kowalski, Kazimierz Kozłowski, Jerzy Owczarz, Sławomir Sochacki i całej rzeszy działaczy i twórców kultury możemy się cieszyć posiadaniem w Puławach znanej w kraju kapeli regionalnej «Retmany» i innych zespołów amatorskich. Zdajemy sobie sprawę, że w poprzednich skromnych warunkach lokalowych nie można było prowadzić tych wszystkich form działalności kulturalnej, które znajdą odpowiednie warunki w tym nowym obiekcie.

Oddając ten ośrodek we władanie 150 tys. społeczności miasta i rejonu puławskiego sądzę, że stanie się on – tak jak kiedyś Świątynia Sybilli – ważnym ośrodkiem kultury i sztuki, że w tym wspaniałym obiekcie będą prezentowane najlepsze dobra kulturalne, że ożywi go nasza puławska młodzież, dla której przede wszystkim ten obiekt wznosiliśmy. Na zakończenie chciałbym podziękować wszystkim tym, którzy przyczynili się do urzeczywistnienia tej budowli, a więc projektantom, wykonawcom i nadzorowi budowlanemu, a w szczególności inicjatorowi pomysłu pierwszemu dyrektorowi Zakładów Azotowych «Puławy» mgr inż. Mieczysławowi Kołodziejowi, który już wówczas w latach 60. widział nie tylko wielkie Zakłady Azotowe w Puławach, ale także całą bogatą infrastrukturę miejską z obiektem w którym się dzisiaj znajdujemy.”

Później dyrektor Piasecki odczytał i wręczył prezydentowi miasta Puławy Zygmuntowi Czajkowskiemu akt przekazania Puławskiego Ośrodka Kultury „Domu Chemika”. W części artystycznej zaprezentował się Państwowy Zespół Pieśni i Tańca „Śląsk”. I co warto podkreślić „Śląsk” koncertował w dniach 22-26 listopada 1984 r. w ośrodku aż pięć razy i na każdym z tych występów był komplet widzów (sic!), choć nie było sprzedaży indywidualnej, a bilety zamawiały poszczególne zakłady pracy i instytucje.

Otwarcie Puławskiego Ośrodka Kultury „Domu Chemika” było dużym wydarzeniem dla miasta i jego mieszkańców. Jego budowa zdążyła obrosnąć własną historią, będącą odbiciem ograniczeń inwestycyjnych w całym kraju. A kiedy wreszcie powstał ten „pałac z marmuru i luster”, jak go niektórzy wówczas złośliwie nazywali, mógł śmiało konkurować z najlepszymi placówkami kulturalnymi w kraju. Jego wnętrza wprost zachwycały nowoczesnością.

Kilka tygodni po otwarciu ówczesny prezydent miasta Zygmunt Czajkowski w podsumowaniu osiągnięć za 1984 r. uznał przekazanie do użytku Puławskiego Ośrodka Kultury „Domu Chemika” za największe dokonanie roku. Stwierdził też, że „jest to niezwykle piękny obiekt i bardzo potrzebny Puławom„. Z kolei Wanda Meler-Mejnartowicz, ówczesny wicedyrektor ośrodka, w jednym z wywiadów dla lokalnej prasy stwierdziła, że największym sukcesem jest to, iż Puławski Ośrodek Kultury „Dom Chemika” w ogóle istnieje, że po tylu latach został wykończony i działa.

Działalności merytoryczna w pierwszych miesiącach była dosyć uciążliwa. Dosyć szybko okazało się, iż w ośrodku jest zbyt mało sal metodycznych, pomieszczeń dla kół zainteresowań i amatorskich zespołów. Obszerne hole w niedługim czasie zostały zabudowane, a powstałe w ten sposób sale wykorzystano w całości na działalność bieżącą.

Jak to zwykle bywa w podobnych sytuacjach na początku wiele osób odwiedzało ośrodek jedynie ze zwykłej ciekawości, pragnąc zobaczyć słynne już marmury, granity, mozaiki, boazerie, lustra, glazury. A owe mozaiki i malarstwo ścienne wykonali artyści plastycy z Lublina i Warszawy. Warto tutaj zwrócić uwagę, iż od dłuższego czasu liczba miejsc siedzących na sali widowiskowej jest inna. Jest to spowodowane faktem, iż w późniejszych latach siedzenia były wymieniane i zaistniała konieczność dostosowania całej sali do obowiązujących aktualnie przepisów bhp i przeciwpożarowych. Współcześnie sala widowiskowa ma 525 miejsc siedzących, nadal 300 jest na balkonie, ale ilość ich na parterze zmniejszono do 225.

Budynek Puławskiego Ośrodka Kultury „Domu Chemika” stoi na terenie podmokłym i nie można było wykonać do niego podpiwniczenia, a brak piwnic uniemożliwiał składowanie w nich dekoracji, materiałów, kostiumów. Trzeba było zatem wygospodarować dodatkowe pomieszczenia. Problemem było również i to, że na początku zupełnie nie działała wentylacja i klimatyzacja, ośrodek nie posiadał też żadnego samochodu, by wozić dekorację i artystów. Nie było też żadnej pracowni poligraficznej, aby produkować plakaty i afisze do zawiadamiania ludzi o imprezach. Jedynym urządzeniem drukarskim była początkowo tylko zwykła maszyna do pisania. Zewnętrzna elewacja budynku została wykonana z materiałów lekkich i wykończona aluminium. W środku wybudowano spore patio. Dziedziniec ów ozdobiony został kolumnami i fontanną. Budynek przypomina wyglądem szklany dom. Wejście główne, znajdujące się od strony ul. Wojska Polskiego, prowadzi pomostem do pawilonu wystaw. Początkowo mieszkańcy Puław nazywali złośliwie ten ośrodek również „Pałacem Chemika”, a to ze względu na specyficzną architekturę i bogaty wystrój wnętrz na miarę XX wieku.

Celem podstawowym stawianym przed Puławskim Ośrodkiem Kultury „Dom Chemika” było upowszechnianie kultury, a jednym z kierunków stało się rozpoznanie i rozbudzenie zainteresowań oraz potrzeb kulturalnych w lokalnym środowisku. Miało to zostać osiągnięte poprzez m.in. przeprowadzenie ankiet, organizację spotkań z ludźmi aktywnymi społecznie i kulturalnie, umożliwienie kontaktu użytkowników ośrodka z kierownictwem na temat działalności, integrację społeczności lokalnej.

Pinterest
Kleofas Obuch – pierwszy dyrektor Puławskiego Ośrodka Kultury „Dom Chemika”; 27 czerwca 1986 r.; fot. Janusz Filipczak; zdjęcie z zasobów Pracowni Dokumentacji Dziejów Miasta w Puławach

Angaż w nowej instytucji kultury znaleźli wszyscy dotychczasowi pracownicy Puławskiego Ośrodka Kultury. Zatrudniono również wszystkich instruktorów z Zakładowego Domu Kultury Zakładów Azotowych „Puławy”, który mieścił się przy al. Partyzantów. Ale kompletowanie kadry nie zostało zakończone, brakowało kilku specjalistów. Dyrektorem został Kleofas Obuch, który wcześniej przez 16 lat był kierownikiem ośrodka informacji na Zakładach Azotowych i nigdy w kulturze nie pracował, chociaż udzielał się często jako społecznik.

Dyrektor został powołany przez prezydenta miasta po zasięgnięciu opinii Społecznej Rady Programowej i Wojewódzkiego Domu Kultury w Lublinie. Dyrektor ośrodka był jego głównym kierownikiem i działał przy pomocy dwóch zastępców (dyrektora do spraw działalności podstawowej, dyrektora do spraw administracyjno-technicznych) i głównego księgowego. Obydwaj zastępcy oraz główny księgowy byli powoływani na podobnych zasadach, co sam dyrektor naczelny ośrodka.

Puławski Ośrodek Kultury „Dom Chemika” od samego początku swej działalności był jednostką budżetową działającą na podstawie nadanego mu statutu przez zarządzenie nr 6/84 Prezydenta Miasta Puławy z dnia 17 lipca 1984. Ośrodek podlegał wówczas bezpośrednio prezydentowi Puław i swoją działalnością obejmował obszar miasta Puławy. W zakresie działalności merytorycznej nadzór nad nim sprawował Wojewódzki Dom Kultury w Lublinie.

Jeżeli chodzi o początkową działalność kulturalną Puławskiego Ośrodka Kultury „Dom Chemika” to podniosłym wydarzeniem w całym mieście było wystawienie „Tanga” Sławomira Mrożka przez zespół Teatru im. Juliusza Osterwy z Lublina. Sztukę wyreżyserował Marek Gliński. Spektakl spotkał się z bardzo pozytywnym przyjęciem ze strony mieszkańców, ale też i lokalnej prasy, która komplementując grę poszczególnych aktorów na koniec recenzji dumnie stwierdziła, że „dane nam było obejrzeć dzieło sceniczne dojrzałe artystycznie, w dobrej obsadzie”.

Po pierwszych dwóch miesiącach działalności miejscowa prasa pisała o ewenemencie, jaki zaistniał w Puławach, gdzie jakoby „w mieście liczącym niewiele ponad pięćdziesiąt tysięcy mieszkańców wzniesiono obiekt mający służyć działalności kulturalnej i kulturotwórczej, nie mający swego odpowiednika już nie tylko w aglomeracjach o podobnej liczbie mieszkańców, ale i w wielu ośrodkach wojewódzkich”, gdzie „już od pierwszych dni działalności placówki tętni ona życiem, pracują w niej ludzie lgnący do kultury, odbywają się imprezy artystyczne najwyższej i wysokiej rangi.”

Przedwczoraj Puławski Ośrodek Kultury „Dom Chemika” świętował swoje urodziny.

Fotografia w nagłówku: wejście frontowe do budynku głównego ośrodka; 26 kwietnia 2012 r.; Puławy.